|
Landelijk KoördinatiePunt groepen kerk en homoseksualiteit |
|
Groepen Activiteiten Blad: Vroom & Vrolijk Pastoraat, Spiritualiteit en ShivA Meningen adres:
|
Geschiedenis en financiën Voorgeschiedenis In de jaren zeventig werden vanuit de synode van de Gereformeerde Kerken in Nederland de plaatselijke gemeenten opgewekt om naar aanleiding van het rapport 'Over mensen die homofiel zijn' gesprekken over homoseksualiteit te organiseren. Al spoedig ontstonden daarop in enkele grotere steden werkgroepen van kerkelijk betrokken homo's en lesbo's die zich bij de kerken aanboden om mee te praten: praat niet alleen over ons, maar ook met ons. Sporadisch was er wel eens contact tussen twee van zulke werkgroepen voorlichting kerken (b.v. in 1976 tussen de groepen uit Rotterdam en Utrecht) Eind jaren zeventig werd er binnen het COC een Landelijke Werkgroep Geloof en Levensbeschouwing opgericht. Deze werkgroep stelde zich een dubbele taak: zowel binnen de homobeweging als aan de kerken duidelijk maken dat er wel degelijk gelovige lesbo's en homo's zijn, en dat die zich hun eigen plek niet laten ontnemen. De werkgroep organiseerde weekends waarin over geloof, kerk en homoseksualiteit gepraat werd; aanvankelijk gemengde weekends, naderhand ook enkele vrouwenweekends. De werkgroep richtte zich op de landelijke kerken, vanaf begin tachtiger jaren naast de Gereformeerde kerk ook de Nederlands Hervormde Kerk, waarvoor vanuit de werkgroep werd meegewerkt aan het discussieboekje 'Verwarring en herkenning'. Ook werd vanuit de LW meegewerkt aan de brochure "'Vrije' Keuze - Hoe binnen Youth for Christ homoseksualiteit wordt onderdrukt" (1980). Enkele leden van deze LW waren ook locaal actief, en een enkele keer kwam het op de werkgroepsvergadering zijdelings ter sprake dat het wel zinnig zou zijn wanneer er meer contact tussen de plaatselijke werkgroepen was, zodat ze niet allemaal zelf het wiel hoefden uit te vinden.Sinds het eind van de jaren zeventig jaren was er ook een aantal landelijke werkgroepen opgericht, zoals die van protestantse en katholieke theologen en pastores, en een werkgroep voor gehuwden en hun (ex-)partners. Naast deze beweging van meest gelovige homo's en lesbo's bestond er nog een organisatie van pastores, de Centrale Pastorale Werkgroep Homofilie (CPWH), reeds in 1971 ontstaan vanuit een aantal regionale pastorale werkgroepen homofilie. Ontstaan van het LKP In 1985-1986 staken enkele mensen vanuit de CPWH, de LW geloof en levensbeschouwing van het COC, het omroeppastoraat (ds. Klamer) en de PSVG (Protestantse stichting voor voorlichting en vorming omtrent relaties en seksualiteit) de koppen bij elkaar. De CPWH achtte de tijd gekomen om zich als organisatie die ten behoeve van homoseksuelen werkte op te heffen, en het roer over te geven aan homo’s en lesbo’s zelf. Haar laatste activiteit was om in 1987 mee te werken aan de totstandkoming van het LKP, als samenwerkingsverband van plaatselijke, regionale en landelijke groepen rondom geloof, kerk en homoseksualiteit. Een aantal regionale pastorale werkgroepen homofilie is in 1987 blijven bestaan; enkele daarvan bestaan nog steeds, nu als regionale groepen van het LKP, zij het dat het ondertussen gemengde groepen van pastores en gelovige lesbo's en homo's geworden zijn. De LW Geloof en Levensbeschouwing is na het ontstaan van het LKP geleidelijk aan in winterslaap gegaan. Het LKP kreeg de vorm van een stichting met een bestuur dat kans zag om subsidies te verwerven, zowel van de landelijke overheid als bij enkele kerken, en uit rooms-katholieke hoek van enkele congregaties. Door deze subsidies kon gedurende een aantal jaren een emancipatiewerker worden aangesteld, eerst Kees Posthumus, daarna Conny van Lier.Vanaf 1989 zorgt het LKP er voor dat er op de jaarlijkse Roze Zaterdag een oecumenische kerkdienst wordt gehouden. In 1992 deed het LKP ter gelegenheid van haar vijfjarig bestaan het boek '100 Vragen over homoseksualiteit en kerk' uitkomen. huidige situatie Toen de overheid begin 1994 naast
allerlei structurele subsidies van (o.a.) homo-organisaties, ook deze
incidentele subsidie voor het LKP schrapte, was het met de kerkelijke subsidies
eveneens gedaan, en sindsdien is er dus ook geen emancipatiewerk/st/er meer. De
bestuursleden onderhouden contacten met de groepen; daarnaast probeert het
bestuur via landelijke 'beraadsdagen' de leden van de aangesloten groepen en
andere belangstellenden uit de achterban te bereiken. Van 1 februari 2002 tot en met 31 januari 2005 had het LKP weer een werkneemster in dienst; zij het, op bijzondere wijze: Inga Mielitz. Zij was aidspastor in Rotterdam (en gedurende enkele jaren voorzitter van het Netwerk Mirre). Zij heeft een zelfstandig project ShivA (Spiritualiteit, hiv & Aids) opgezet en werkt samen met de Hiv Vereniging Nederland; haar werk wordt bekostigd door de 'Zusters van de Voorzienigheid' in Heemstede. Omdat het LKP als kleine vrijwilligersorganisatie haar geen vast dienstverband aan kon bieden, is de formele band met Inga thans beëindigd. financiën Financieel wordt het LKP door een klein aantal trouwe donateurs in stand gehouden. Daartoe is het Menno Mulder Fonds opgericht. Alleen wanneer er buitensporige uitgaven zijn, bijvoorbeeld wanneer er voor een Roze Zaterdagviering slechts onderdak kan worden gevonden in een heel dure, historische kerk, waarbij ook nog vele stoelen en een piano moeten worden gehuurd, dan vraagt het LKP een subsidie aan bij een fonds. |