Sander Funcke schrijft over lied 812: Op mijn levenslange reizen

Geloven betekent voor mij: op weg zijn met God. Hoe zwaar het leven ook kan zijn, God is onze reisgenoot. Lied 812 uit het Liedboek - Zingen en bidden in huis en kerk bezingt het verlangen naar de liefde van God en de vreugde als de liefde jou vindt.

Wereldse liefde en hemelse liefde

Ik maakte kennis met dit lied in de eerste eucharistieviering waarin het koor van mijn partner zong. We kenden elkaar net en ik ging met hem mee. Ik was zenuwachtig en ik vroeg me af wat mensen van ons als homostel zouden denken. Het was een prachtige viering met dit lied als slotlied.

Het verwoordde voor mij ook mijn gevoel bij onze relatie: God had mij een reisgenoot gegeven.

Ik voelde me als in het laatste couplet: spoorloos trok voorbij de twijfel. Alle vragen over mijzelf waren verdwenen. Mag ik zijn wie ik ben? Mag ik wel homo zijn van God en hoe dan? Ik wist door onze liefde dat God mij waardeert om wie ik ben. Het voelde als een “opstaan uit de dood” met een lange mooie weg voor me.

Andere wijzen

Steeds zing je op andere wijzen over God. Door mijn relatie werd ik in contact gebracht met het katholicisme. Ik was gewend om in protestantse taal te praten en mijn geloven was in mijn theologiestudie vaak tot een wetenschappelijk verhaal geworden. Door mijn relatie begon ik ook mijn eigen gevoel weer te kennen. Een proces dat veel in mij losmaakte. Daar zoek ik nieuwe woorden voor.

De beeldtaal en rituelen van de Rooms Katholieke kerk helpen me hierbij enorm. Naast mijn verstand dat zich uit een plichtsbesef op God wilde richten, richt nu mijn hart zich ook steeds meer op Hem. Mijn manier van zingen en spreken over God wordt anders, maar het verlangen naar God blijft: Ooit mijn hart voor Hem te breken...

Doornstruiken en oase

Leven is niet altijd makkelijk. Soms kun je de wereld aan en op het andere moment zou je weg willen kruipen. De gedachte uit het tweede couplet. Ik heb gemerkt dat ik dat niet meer kan en wil.

Ik wil open en in Gods licht kunnen leven, zonder mezelf nog weg te drukken. Ik wil er zijn zoals ik ben. Dat kan gelukkig bij God en bij mensen. Mijn partner is daarin een enorme steun. Zo mag ik een enorme oase ervaren in alles wat ik beleef.

Nog een leven zal ik reizen

In een paar jaar kan er veel veranderen. Meer dan ooit voel ik mijn aangetrokken door de Rooms Katholieke kerk en leef ik op als ik de eucharistie ontvang. Daarnaast bezint mijn partner zich op een religieus leven. Zijn vertrek naar de orde waar hij wil intreden brengt mij nieuwe vragen. Om antwoorden op deze vragen te vinden zit ik steeds vaker in gebed. Dat geeft mij veel steun. Ik merk dat er een leven voor me ligt: een spannende en uitdagende toekomst, die ik mag gaan met God als reisgenoot. Mooier kan ik het me niet wensen.

Sander Funcke is algemeen bestuurslid van het LKP, afgestudeerd theoloog en werkzaam als coördinator bij het Openbaar Ministerie.